هوشنگ گلشیری در کتاب «باغ در باغ» از نویسندگان کوتوله می گوید.

«اگر نویسنده ای مجبور شد به خاطر چاپ کتابش هم با ناشران چانه بزند و معامله کند و هم با بررس یعنی با کسانی بحث کند که اغلب از داستان نویسی اطلاع چندانی ندارند، یا برای کاغذ دوندگی کند، ریش بگذارد، ریش بتراشد، ریا کند در پسله یا آشکار امتیاز بدهد، خودش را تحقیر کند، جلو این و آن خم بشود و … در واقع به یک نویسندۀ کوتوله تبدیل می شود با دستتهای ناپاک. و با دست ناپاک و منش یک کوتولۀ ذهنی که هر روز به رنگی درمی آید نمیتوان آثار بزرگ خلق کرد. من هشدار می دهم که روش کنونی مبادا به تربیت نویسندگان کوتوله بینجامد. خیلیها نمی توانند با نان و پنیر بسازند، وقتی کتابشان در نمی آید، وسیلۀ امرار معاش ندارند، گاهی به هزار فضاحت تن می دهند. فیلمنامه نویس صد تا یک قاز می شوند یا کتابهای کیلویی پرفروش می نویسند. نگذاریم که فضا چنین باشد. … با تنگ نظری نگذاریم که نویسنده های جوان ما برای امرار معاش به جای نوشتن رمان ها و داستان های خوب، فیلمنامه های بد بنویسند و کتاب های بد رجمه کنند. سبب نشویم که از آن ها نویسندگان کوتوله به وجود آید. مقصود من این نیست که نویسنده حتماً باید با قدرت بجنگد. مقصودم این است که اگر آزادی در کار نباشد، نویسنده های ما با خودسانسوری، با معامله، با کرنش، با ریا … کوتوله می شوند و از یاد نبریم که این مسئولیت را بر دوش ما نویسنده ها گذاشته اند که کلمه را نباید کاسۀ گدایی کنیم».

* این متن بخشی از صحبت های گلشیری در یک مصاحبه است.

• کتاب باغ در باغ / هوشنگ گلشیری / انتشارات نیلوفر