بیشتر از یک سال و نیم است که سایتم را راه اندازی کرده ام. ولی هنوز در آپدیت کردن منظم و روزانه اش مشکل دارم. با این که عاشق نوشتن و سایتم هستم. ولی ترسی به صورت ناخودآگاه مانع از فعالیت منظم من در سایت می شود. دیشب زمانی چند ساعته گذاشتم و مسئله را بررسی و موشکافی کردم. میخواستم به جواب این سوال برسم: «چرا با وجود این که نوشتن در سایت برای من یک مسئله جدی و مهم است، از به روزرسانی سایتم به صورت روزانه طفره می روم؟».
جوابی که بعد از فکر کردن زیاد به آن رسیدم، این بود: «ترس از مورد قضاوت قرار گرفتنِ خودم و نوشته هایم»
آنقدر روی مسئله کار کردم که تا صبح یک دقیقه هم چشم روی هم نگذاشتم. باید به راه حلی منطقی می رسیدم. افکار می آمدند و می رفتند. مچشان را می گرفتم (البته مچ آنهایی را که به موضوع مربوط بودند) و بررسی شان می کردم. طلوع آفتاب که زد به نتایج خوبی رسیدم.
«من نویسندگی را تازه شروع کرده ام. از روز اول هم بنا بود سایتم مکانی باشد که بتوانم در آن نویسندگی را یاد بگیرم، بنویسم و رشد کنم. قرار نبود که سایت داشتن مانعی باشد برای نوشتن و پیشرفت. به همین خاطر تصمیم گرفتم سایتم را خانۀ ایی برای تمرین نویسندگی و جایی امن برای رشد، پیشرفت و توسعه خودم در نظر بگیرم (از اول هم هدف همین بود. ترس از مورد قضاوت قرار گرفتن مرا از هدفم دور کرد). میخواهم اینجا بنویسم و تمرین کنم. منظم و روزانه بنویسم و تمرین کنم تا بتوانم نسخۀ بهتری از خودم باشم. در نوشتن، در کتابخوانی، در روانشناسی و در سبک زندگی هر روز نسخۀ بهتری از خودم باشم و بشوم. وقتی خودم را در مسیر رشد و پیشرفت قرار بدهم و منظم بنویسم مخاطبان من نیز به خوبی با من همراه خواهند شد و نوشته هایم را با نقدی سازنده مورد ارزیابی قرار می دهند. این می شود که من رشد خواهم کرد. از طرفی چه بهتر از این که بتوانند روند رشدم را در نویسندگی با نوشته هایم در سایت ببینند. پس اینجا از امروز خانۀ تمرین من است. مکانی برای نوشتن، خواندن، رشد، تفکر و توسعه فردی. مکانی برای اندیشیدن و عمل کردن به سبکی از زندگی که با خود سلامت روان و شادی به همراه میاورد».