جلسه یازدهم سمپوزیوم فردی تمرین جالبی داشتیم به نام دیالوگ نویسی.
تمرین به این صورت بود که پیش از انجام کارهای سخت و مهم روزانه مان- کارهایی که از انجامشان طفره می رویم و هزار و یک دلیل و بهانه برای انجام ندادنشان می آوریم- چند دقیقه ایی دیالوگ بنویسیم.
در این دیالوگ نویسی ها با خودمان حرف می زنیم؛ درباره این که چرا باید این کار را انجام دهیم؟، چگونه و از چه طریقی آن را انجام دهیم؟ و … .
این تمرین را می توانیم در یک فایل ورد یا دفتر انجام دهیم.
(من فایل وردی به آن اختصاص دادم و تصمیم دارم از این به بعد این تمرین را مداوم انجام دهم)

«اگر به خودتان فرصت تجربۀ این کار را بدهید، از تأثیر عمیق و فوری آن بر مدیریت ذهن و عملکردتان حیرت می کنید»
جمله بالا را استاد شاهین کلانتری در کلاس گفتند.

تمرین 3 کار مهم روزانه به این شکل بود که باید از لیست کارهای ثابت روزانه مان 3 کاری را که از همه مهم تر هستند و به دغدغه ها و اهداف مان مربوط اند را به فهرستی جداگانه منتقل کنیم. بعد از آن حداقل به مدت یک هفته (و اگر خواستیم بیشتر) این سه کار را در اولویت هر روزمان قرار دهیم. در صورت انجام این 3 کار است که اجازه داریم به سراغ بقیه کارهایمان برویم. این اولویت بندی به ما کمک می کند که کارهای مهم را با ذهنی متمرکزتر در ابتدا انجام دهیم. اگر فرصت کردیم و به سراغ بقیه کارها رفتیم که چه خوب. ولی اگر فرصت رسیدگی به بقیه کارها را نداشتیم، چون کارهای اصلی را انجام داده ایم، استرس نمی گیریم، حالمان خوب است و خوشحالیم که آنچه لازم بود انجام بدهیم را انجام داده ایم.
از این ایده خیلی خوشم آمد. همان ایده اصلی کتاب های «چگونه کمتر کار کنیم» و «اصل گرایی» است. ایدۀ «کار کمتر ولی بهتر».
هر دو تمرین از آن تمرین هایی بودند که به دلم نشستند. آنقدر که تند و سریع شروع به انجام آنها کردم. به این صورت که قبل از نوشتن لیست 3 کار مهم روزانه اول تمرین دیالوگ نویسی را برایش انجام دادم.